Lilium Bosniacum

2011-07-24T00:08:00.004+03:00

Şimdi efendim,

Böyle uzun bir aradan sonra hem toparlanmak, hem bir kendime gelmek, hem de bu işleri acemi yollarla da olsa biraz daha ciddi (aslında kullanmaktan kaçınıyorum ama başka tarifi yok) belki de daha oturaklı, düzenli ve korkarak da olsa profesyonel bir hale getirmek için taşındım. Yeni hali merak ediyorsanız ve listenizdeki adresi güncellemek istiyorsanız buradan buyurun lütfen TIK … aile salonumuz vardır :)

yeni kayıt-ımsı:)

2011-05-18T16:23:00.004+03:00

şurdan

baştan savma bir yazı oldu, uğraşacak fırsatım olmadı ama şurda aynı yazı durmasın artık dedim.. önümüzdeki tatilde- 4 gün! oleeeeeeyyyyyy- vakit olursa bir el atmaya niyetliyim kısmetse... bu tatilde kızlarla yalnızız, bizim bey doğu gezisinde olacak.. bakalım- benim içim kıpır kıpır güzel geçecek gibime geliyor... öyle de olur inşaallah...

When you hear hoofbeats…

Okuduğum hiçbir kitaptan bu kadar etkilendiğimi hatırlamıyorum. Hayatımda yaşadığım sorunları bu kadar özünden kavrayan, bu kadar basit çözümler getiren, bu kadar samimi ve gerçekçi bir kitaba rastlamadım. When You Hear Hoofbeats Think of a Zebra, hep sıradan hayatınıza, alıştığınız tepkilere kanmayın deyip insanı uyandıran bir kitap. Her toynak sesi ille de attan gelmeyebilir, her gün ille de aynı olmak zorunda değil. Her sabah kalktığınızda uyandığınız için şükretmeye, bir güne daha uyanabildiğinize sevinerek uyanmayı deneyin diye tavsiyelerde bulunuyor yazarı. Bu kadar basit şeylerden tutun da manevi hayata dair tavsiyelere kadar değerli bilgiler sunan bir kitap. En etkili yanı da, en azından beni en çok etkileyen tarafı, samimiyeti.

Hani bir hikâye anlatırlar, muhakkak meşhur zatlar vardır- şimdi hatırlamıyorum isimlerini, google’a da bakamam-ama hikâye şöyle: bir türlü iyileşemeyen bir çocuğu vaktin en iyi hekimine götürürler. Hekim çocuğa bakıp, kırk gün sonra getirin, der. Kırk gün sonra gittiklerinde hekim sadece, çocuğa artık bal yedirmeyin, der. Tabii, tepkiler ağır olur, niye daha önce söylemedin madem bu kadar basitti çare, diye. Hekim de, siz gelmeden biraz önce bal yemiştim, yaptığım bir şeyi başkasına yapma diye tembihleseydim faydası olmazdı, diye açıklama yapar.

Bir gıdanın, malumunuz, vücudu terk etmesi kırk gün sürer. Hekim de bu süre boyunca bal yemeyip tedavinin etkili olmasını istemiş. Doğrudur, yanlıştır, hikâyedir ama yapmadığını yap diye tembihleyenlerin tavsiyeleri işe yaramaz kanımca. Shems Friedlander’in tavsiyeleri, gün boyu düşündüren cümleleri beni çok etkiledi. Bir batılının gözüyle İslam tecrübesi, farkındalık, huzurda olma hissi benim için çok değerli. Çünkü ne de olsa benim kafa da batılı ve bazı Türk romantik, duygusal yaklaşımlara hiç yatkın değilimdir. Shems Friedlander’in anlattığı şeyler soyut ve aşırı duygusal olmamasına rağmen meseleyi gerçekten ümüğünden yakalayıp en can alıcı noktalara değiniyor. Bütün bunlar bin tarafa bölünmenin, boş işlerle çok oyalanmanın, çok işim var deyip hiçbirine el atmamanın yükünün altında ezilirken ilaç gibi geldi.

Ne söylüyor peki? İnsan bazen hayatının, kendinin envanterini çıkarması lazım diyor. Bunun için de dükkânı kapatmak gerekir. Birkaç gün kendinle kalmak gerekir diye tavsiye ediyor. Gerçekten hayatına bakıp lazım olanları alıp, boşuna yoran şeylerden kurutulmak gerekir diyor. Bilgi tek başına hiçbir işe yaramaz. Bildiğinle amel etmek gerekir ki o bilgiler bir şeyi hakkıyla “bilmeye” devşirilsin. Peygamber Efendimizin de buyurduğu gibi: Bildiğiyle amel edene Allah bilmediğini de öğretir.

Bu aralar çok dağıldığımı, çok fazla boş işle meşgul olduğumu fark ettim. Gerçekten yapmam gereken işler aksıyor, aslında önemsiz olup ama benim bir şekilde önemli bir yere oturttuğum şeylerle bilgisayar tabiriyle system tray’de boşuna yer işgal ettiğini fark ediyorum. Bu sadece iş hayatım veya biriken çeviriler ve diğer işler için geçerli değil. İşin dışındaki hayatımda da çok fazla tilkinin birbirlerini gereksiz yere kovaladıklarını fark ediyorum. Kafamda gereksiz endişeler, vehimler, hiç olmayacak şeylere dair “ya olursa” senaryoları. Bunlar beni gereksiz yere yorup, kafamın boş şeylerle meşgulmüş gibi gereğinden fazla dolmasına, dolayısıyla da yorgun hissetmeme sebep oluyor. Bu kitap beni kendime getiriyor. Dindiriyor…

Dinmeye niyet ettim. Ameller de niyetlere göreyse, Rabbim sadrımızı genişletsin, sonumuzu hayretsin…

Çok Eğlendim :)

2011-04-06T13:17:00.002+03:00

H: iki buçuk sen önce migren tanısı ko…

D: söyle reçeteyi sonra getirsin, eeet?

H: tanı konduktan sonra temporal damar…

D(kalkar bir kutu ilaç çıkartır dolaptan): bunu iç yarım al bir hafta sonra tam al..

H: Bu aralar, bebek 14 aylık, çok uykusuz kalıyorum, stres olabiliyor…

D: uykusuzluk yapar (elinde bir ışık zımbırtısı var) karşıya bak….(gözlerin içine bakar, dandirikten bir göz koordinasyonu muayenesi yapar) Hapı bir hafta akşam yarım al, sonra tam al. Ağrı için ne kullanıyorsun?

H: kafein bazlı bir ağrı kesici ama beni yormaya başladı aldıktan so…

D: başka yazıyorum ağrı hissedince bunu al, ataklarda bunu al…

H: peki teşekkür ederim…

D (Hasta kapıdan çıkmak üzereyken): Kaç yaşından beri atakların var?

H: 17

D: Hmmm. Çok uzun süreymiş.

Eve geldim prospektüsü okudum. Sara ve bipolar rahatsızlığı olanlar için bir ilaçmış. Az bir araştırma da migren için yapılmış ama çok sık deri döküntüsü olduğu için tavsiye edilmiyor. En büyük sorun sıkça kâbuslara, halüsinasyona sebep olması falanmış. Prospektüste zaten etkilerinden çok, upuzun bir yan etkiler listesi var. Ne aile geçmişi, ne kalıtsal hastalıklar, ne yaşım, ne geçirdiğim ameliyat veya başka bir hastalık… Hiçbir şey sorulmadı… bu bir NÖROLOG muayenesiydi…

Mart geldi bile.. hoşgeldi..

2011-03-01T12:08:00.002+02:00

Haftalar pazartesi ve cumalardan ibaret... aylar haftalar gibi geçiyor artık... zamanın akışı tedirgin edici... korkutucu hatta... time flies vesselam :)

Those were the days my friend...

2011-02-24T11:46:00.004+02:00

Üniversite yıllarımı düşününce çok fazla ayrınıtıyı hatırlayamadığımı fark ediyorum. Genel olaylar, eşimle orda tanışmış olmam :), bitirme tezimin final draft üzerinden değil de first draftinden notumu almış olmam, çok ama çooook soğuk olması ve harika kar yağdığı gibi şeyler aklımda tabii ama gerisi pek yok. Arada bacım hatırlatmasa hocalara yaptığım gıcıklıklar bile aklımda değilmiş meğer. Küçük ayrıntılardan çok iyi hatırladığım bir şey var ki o da dinlediğim şarkılar. Yan taraftaki müzik listesi onlardan bir derleme… her biri benim için zaman makinası gibi… dinledikçe keyifleniyorum.. hayırlı perşembeler :)

Musafir

2011-02-18T10:37:00.007+02:00

Üç hafta boyunca annemi ağırladık ve geçtiğimiz hafta sonu yolcu ettik. Peki, annemin bizde olması ne demek?

Her gün evde ev yemeği pişmesi demek. Defne’nin prensesler gibi bakılması bütün yemeklerinin tepside televizyon önüne sunulması demek. Salonun ortasında oyun çadırı demek. Saat başı atıştırmalıklar, meyve tabakları, en sevdiği yemekler demek.

Evde en ufak çamaşırın bile özenle katlanması, toparlanması demek. Alındığından beri ütü görmemiş kıyafetlerin jilet gibi ütülenmesi demek. Evin üç haftada bir değil de, iki günde bir paklanması, Defne’nin odasının bile sürekli toplu olması demek.

Gece lafa dalıp ancak on ikide yatmak demek. İlk defa annemle normal konuşabilmek demek. Eleştirilmeden, tedirgin olmadan, buyruklar, sabit fikirler, ben onun Cemaziyelevvel’ini bilirim’ler olmadan…

Bu üç hafta bende en çok on beş yıldır ilk defa annemle bu kadar güzel vakit geçirdiğimiz için tesir bıraktı sanırım. Annem kendini gerçekten çok tuttu bazı zamanlarda yorum yapmamak için ve bunu görmek beni çok şaşırttı. Normalde çok eleştiren, hiçbir şeyi beğenmeyen, bence bu çok yanlıştır lafını kolaylıkla ve sıkça kullanan biri iken bu gerçekten de çok büyük bir ilerlemeydi. Nihayet şunu da duydum ya: Çocuklar anne- babalarının hayatlarını yaşamak zorunda değiller- artık ölsem de gam yemem:)

Velhasıl, çok güzeldi ve ayrılık da pişmanlıklarla dolu olmadığı için çok daha kolaydı. İçimizden, oh be nihayet evlerimize, düzenimize döneceğiz, demeden, ulan ne olurdu da güzel geçinseydik diye hayıflanmadan ayrıldık çok şükür. Allah kavuştursun…

not: şu yukardaki çiçeklerden (yanılmıyorsam çuha çiçeği olması lazım) bizim bahçede baharda hep olur. hatta ilk onlar açar.. alakasız durmasın dedim :)

Haftasonu

2011-01-07T12:36:00.003+02:00

Tam yazi yazacaken farkettim ki elimdeki laptopun klavyesi Bosnakcaya cevrilmis. Yazi kursagimda kaldi diycem de ne yazacagimi ben de bilmiyodum ki. Neyse..

Bugun Cuma cok sukur ve haftasonu dinlenecegiz demeyi o kadar cok isterdim ki ama ev islerinden ve cocuklardan en cok haftasonu yoruluyorum. Onun icin de pazartesiyi iple ceker oldum. Artik istekte blunmaktan da gectim.. yarin kucuk kizin asisi, buyugun de dis randevusu var.. yani cok eglenecez.

Fishing yapiyorum aslinda. Bu kadar kotu bi tablo cizip her turlu guzel surprize raziyim. Mesela bu aksam eve gitsem, evi toplu bulsam. Buzdolabini acsam icinden cok guzel yemekler ciksa... utulerim yapilmis, camasirlarim katlanmis olsa.. biri gelse dese ki cocuklara ben bakarim, sen al makineni git fotograf cek, bogazda cay ic aksama kadar da gelme... guya istekte bulunmayacaktim... hadi iyi haftasonlari... yazi icin kusura kalmayin..

Sretna Nova Godina

2010-12-31T10:23:00.005+02:00

Biz çocukken, ki halen daha aynı adet devam ediyor, anne-babalar çocuklara yeni yıl için hazırlanmış paketler alırlardı. İçinde en sevdiğimiz abur cuburlar olurdu. Her şirket de ayrıca çalışanlarının çocuklarına bu paketlerden dağıtırdı. Babam bizimkileri tavan arasının kapısına koyar, onları Noel Baba’nın getirdiğini söylerdi, ben de inanırdım. Tavan arasına giden merdiveni çıkarken duyduğum heyecan ve sevinci hala çok net hatırlıyorum. Genel olarak geçmişe dönüp hayatımı yaşamak istemem ama bu anım hep dönüp de tekrar tekrar yaşamak istediğim bir anıdır nedense… Yeni yılınız kutlu olsun.

Kutlasanız da, kutlayanları hor da görseniz, insanın hayatındaki milatlar önemlidir bence. Geçmiş yılı bir düşünüp, defterimizde neler neler yazılıymış deyip, bir sonraki seneyi düşünmek bence kötü bir şey değil. Bunun için karşıma çıkan her fırsatı, dini olsun, olmasın, değerlendirmeyi seviyorum… bugün, bundan sonraki hayatınızın ilk günü ne de olsa… iyi seneler…

Bu sabah

2010-12-27T16:09:00.007+02:00

flashvars="hostname=cowbell.grooveshark.com&songIDs=23652083&style=metal&p=0" allowScriptAccess="always" wmode="window" />

Bu sabah bir şey aklıma geldi de... küçükken biz yatınca büyükler ne kadar eğleniyordur diye düşünüp yatmak zorunda olduğum için hayıflanırdım. şimdi kendi çocuklarımı uyutup da evin işlerine gece bire kadar koşturunca hiç de eğlenceli olmadığına karar verdim..

Bu sabah ofiste misafirimiz vardı; çok eğlenceliydi ve moralimi çok düzeltti:

Bu sabah geç uyanmamıza rağmen servise yetiştik, şükrediyorum.

Bu sabah yağmur yağdı ve çok güzeldi.

Bu sabah herşey çok daha kötü gözüküyordu gözüme.

Bu akşam daha iyiyim..

işte böyle...

not: resimlerin kalitesi için kusura bakmayın ofiste sadece cebim vardı...

Hayatımın en kolay keki- e bu da bacıma gelsin :)

2010-12-23T08:35:00.001+02:00

Vallah öyle :) kekin tarifi ablamdan, teee Avustralya'dan yani. Biz yapıyoruz, bitince hemen ikincisini yapıyorum, dedi. Hadi len, dedim içimden ve yaparken de bundan bi nane olmayacak ama neyse denemiş olurum, dedim. Hiç de sandığım gibi olmadı. Acaip güzel bir kek oldu. Sayfanın ilk yemek tarifi bu galiba. Tek ters tarafı ölçülerin cup (1 cup= 250 ml) olması. Ben evdeki kupalardan birini biberonla ölçüp buldum. Ölçü kapları çoğu mutfakta vardır ama.. benim gibi dağ başında oturmuyordur herkes:). Tarif çok basit. Kuru malzemelerle ıslak malzemeler tahta kaşıkla birbirlerine yedirilip fırına veriliyor. Bu kadar.

Kurular:

· 1 buçuk cup un

· 1 kabartma tozu

· Yarım cup Hindistan cevizi (1 tane 60 gramlık paket yetiyor)

· 1 ( tatlı seviyorsanız 1 buçuk) cup toz şeker

· 1 limonun kabuğu

Islaklar:

· 1 cup süt (hafif ılık)

· 125 g. eritilmiş tereyağı

· 2 yumurta

Tereyağını eritip içine sut ve çatalla biraz çırpılmış yumurtaları katın. Büyükçe bir kasede kuru malzemeleri karıştırın. Üstüne ıslak malzemeleri katıp tahta kaşıkla birbirine yedirin. Tereyağıyla yağlanmış unlanmış tepsiye döküp önceden 180 dereceye ısıtılmış fırında yaklaşık 40 dk, veya kekin ortasına batırılan kürdan kuru çıkana kadar pişirin. Sıcakken de bir dilim yiyin mutlaka. Yedikçe beni hatırlayın falan filan işte :) afiyet olsun.

Resmi yok maalesef, bir dahaki sefere artık..

Dilek (Bacıma)

2010-12-17T10:05:00.003+02:00

eskilerden.. bu havaya iyi gelir... kampüste kar tutmaya başladı bile :)

-Sadece üç mu?
-Evet, daha ne olsun?
-Peki ama kulağına söyleyeceğim. Ben öyle ulu orta yerde söylemem dileklerimi.

Gözlerini devirdi karşısındaki.

-İyi, peki. Hadi kulağıma söyle.

Eğildi, kulağına yaklaştı ve başladı saymaya...

Gözünü birden açtı. Sanki hep uyanıktı da sadece gözleri kapalıydı. Perdenin ardından beyazlık odayı dolduruyordu. Eli perdeye giderken içinde minicik bir umut doğdu. Belki de...

Yanılmıştı. Odayı dolduran sadece karşı apartmanın beyazlığıydı.
Yatağa geri yığıldı. Demin bıraktığı ılık ize tekrar yerleşirken rüyasını bir daha düşündü.

Üç dilek... kolay gibi duruyor aslında ama seçmek ne kadar zordu. Sanki bütün gece fısıldadı durdu o kadının kulağına. İlk dileği tamamdı. Kolaydı zaten. İkincisi biraz daha uzun sürdü ama o kadar az hakkı varken iyi düşünmek lazımdı. En ufak ayrıntı bile önemliydi. Onu da tamamlayınca son bir tane kalmıştı.

Düşündü durdu ama aklına hiçbir şey gelmedi. En sonunda kadın da sabırsızlanmaya başlayınca dökülüverdi ağzından: Kar yağsın.

Rüyaydı işe. Ne bekliyordu sanki... ama hala umut var. İlk kar yağdığında bilecek ki diğer dilekleri de gerçekleşecek...

belki...

fotoğraf burdan TIK

Dağılmamak…

2010-12-06T11:50:00.008+02:00

Bu yazı her dağıldığımda okunmak üzere yazılacak.. kısmetse tabii… çok güzel bir hafta sonu geçirdim ama yeni nesil Türk filmi gibiydi. Neşeli bir hafta sonuyken aslında zordu. Babam bizdeydi ve çok güzel vakit geçirdik. Ama o kadar kısa sürdü ki hala uyanamadım gibime geliyor.

Babamı uzun zamandır ilk defa ağlarken gördüm ve değer mi diye düşündüm… Bu kadar hasret çekmeye ve çocuklarımı da buna maruz bırakmaya değer mi? Bu kadar özlemeye, hatırlamaya, idare etmeye değer mi? Sonra da fark ettim ki en az ben ağlıyorum. En az üzülmüyorum ama ilk defa az ağlamakla idare edebildim. Sonra da anladım ki ağlamak kötü bir şey değil ama olduğunda onu beslememek gerekiyor. Olay anı neyse onunla yetinmek gerekiyor. Ne konuda sıkılıyorsa insan o konuda ağlamalı. Bunu dallandırıp budaklandırıp sonra da ne için ağlamaya başladığını unutacak kadar coşmamalı.

Çok zordu, evet, karşımda koca bir adam ağladı, üzüldü. Torunlarını ve bizi bırakmak istemedi, biz onu hiç göndermek istemedik, ama hiç görüşmeyebilirdik. Bu fırsat hiç elimizde olmayabilirdi. Eskiden maraton koşar gibi kendimizi alıştırırdık. Yılda bir defa görüşüyor ve gücümüzü ona göre ayarlıyorduk. Ama bu ziyaretler de yolda verilen bir şişe su gibi oluyor aslında. Hala koşuyoruz ama yolda yardım da var. Issız değil yollar, çok şükür. Çok güzel bir hafta sonuydu, çok şükür…

Düzen, düzen, düzen…

2010-11-09T15:00:00.004+02:00

Bende olmayan bir şey.

Bende en kısa zamanda olması gereken bir şey

Benim ihtiyacım olan şey

İki çocuk iş ve evle zor olan şey

Çabalanıp ulaşılacak şey

Hepsi:)

Bu liste daha uzar gider de, vakit yetmez. O kadar çok birikmiş iş ve çeviri var ki ben onları yapmamak için ne bahane varsa uyduruyorum. Youtube’dan dantel nasıl yapılır videolarını izlemek dahil. Teresa diye bir kız var muhteşem yapıyor:) ne kadar çok bahane uydursam biliyorum ki o kadar çok işim var. Bir an evvel oturup bekleyen çevirileri yapmalı, Defne’nin odasını elden geçirip toplamalı, evde katlanacak 3 (yazı ile: dağ gibi) makine kuru çamaşır var. Yıkanacak kazaklar, toplanacak bazalar, yapılacak kekler, hazırlanacak yemekler (buzluğa koymak için), genel temizlik vs. vs. peki ben ne yapıyorum? Ayh, çok yorgunum deyip, bloga yazı yazıyorum. Hadi çeviri yapmaya fırsat varken değil mi? E öyle tabii…

resim ne alaka diyeceksniz ama ben bunları geçenlerde aldım ve çok seviyorum. dayanamadım koydum :)

YOLUNDA

2010-10-25T13:20:00.002+03:00

Eğlenceli bir hafta sonundan sonra sadece sakin ve yolunda giden bir hafta istiyorum. O kadar. .. YOLUNDA… LÜTFEN :)

Sarsak…

2010-10-18T10:28:00.007+03:00

Geçtiğimiz hafta öyle ufak bir olayla raylarımdan çıktım ki kendim bile şaştım kaldım. Olay çok sıradan aslında. Gece saat 22’de gelen bir telefon. Bu kadar. Telefona da bakmadım üstelik. Sadece bir çağrı kaçırdım.

Şimdi üç gün öncesine gidelim :).. (kabul ediyorum fazla dizi seyrediyorum bu aralar ama bunun hiç bekleyen koccca bir çevirimin olmasıyla alakası yok)…

Telefon yengemden geldi. Yengem beni aramaz. Hiçbir zaman. Çünkü memlekette ve öyle bir muhabbetimiz yok. Tek özelliği annemlerin yan kapı komşusu olması. Çağrısını yarım saat sonra fark ettim. Aradım hemen, tabii. Telefon çalarken bin tane senaryo geçti aklımdan. Ne dese beğenirsiniz? Bizim kız yanlışlıkla basmış telefona seni aramış. E insanoğlu bir mesaj atar, kusura bakma kazara oldu der değil mi? Mutfağın ortasına çöktüm sadece.

Şimdi 15 sene öncesine gitsek, çocukluğuma dönsek hiçbir psikiyatr koltuğunun kaldıramayacağı kadar analiz var bu işin içinde. Savaştan girer, asker yolu beklemekten çıkarız. Ona bir de on beş sene burada yaşamamı ekleyin, alın size su katılmamış psikopat tablosu. Üstelik bu olaydan iki gün sonrasının da babamın doğum gününe denk gelmesi falan…

Aklımda hep bir görüntü var savaştan kalan. O da babamın bizim evin yokuşundan inerken sırtındaki ağır çantanın yakasını çekmesidir. Gider, on, bilemedin on beş gün cephede kalır sonra da gelirdi. Hayatımız iki üç günlük normal hayattan ve onların arasındaki on, on beş günlük beklemelerden ibaretti sanki.

İşte bütün bunları bana tekrar yaşatan, benim bile bilmediğim yerlerden bohçalardan çıkartan kaçırılmış bir çağrı oldu. Bir gün midem ağrıdı, ertesi gün de migrenim tuttu. Ne kadar çok çözülmemiş, demlenmemiş, hala içten içe çalkalanan meselem varmış ona aydım aslında..

Bu sabah

2010-09-30T11:12:00.007+03:00

Bu sabah ilk defa çok üşüdüm. Her sabah balkona çıkıp kızıma uzun kol mu yoksa kısa kol forma mı giydireceğim diye karar veriyorum. Deniz kapkaraydı ve bulutlar muhteşemdi. Sonbahar gelmiş çok şükür. Sıcak su, ısıtıcının sabahları birazcık çalışması, yorgan, inceden hırkalar iyi gelmeye başladı artık. Ben üşümeyi sevmem ama hava soğukken kalın kalın giyinip üşümemeyi seviyorum; veya kalorifere ayaklarımı koyup bir fincan kahve eşliğinde güzel bir kitap... (Boş zamanlarımda kitap okurum, müzik dinlerim, sinemaya giderim :p :P)

Bu aralar yoğunluğa devam. Eminim bu cümleyi arasam bu sitede her yazıda en az bir defa karşıma çıkacaktır. Hep yoğunuz aslında. Artık iki çocuklu aileyiz çok şükür. Gel de yoğun olma. Ufaklık kreşe, ablası da ilkokul bire devam ediyor aheste aheste.. şimdilik işler yolunda.. Allah bozmasın.

Grooveshark’a sevdiğim şarkıları yüklemişim. Ofis arkadaşım filtre kahve yapmış mis gibi kokuyor… daha ne olsun :) hoş geldin sonbahar, sefalar getirdin…

Back in the saddle veya Kreş Entrikaları Vol. 1

2010-09-02T12:44:00.003+03:00

Uzun zaman oldu yazmayalı. Buralara uğrayan da kalmamıştır ama olsun, for the sake of old days, bir şeyler yazmak lazım gelir. Bu arlar ne yapıyorum deseniz, diş çıkartan 7 aylık bir veletle uğraşmaya çalışıyorum. Üç günde toplam 8 saat uyku da cabası. Bu arada, bunları yazarken word velet kelimesine uyarı yaptı. Kaba sözcükmüş efendim.. kusura bakmayın n’olur:).

Bu uğraşların yanı sıra bir de bakıcılarla uğraşması var ki evlere şenliktir. Bir tanesi gitti, yeni bir tanesi geldi ve eskisi hakkında dedikodularla beraber, yenisine diğer bakıcılar tarafından beni dinlersen güzel geçiniriz muhabbetleri başladı. Bütün bunlar minicik bir kreşte oluyor ve güç oyunlarını görseniz zannedersiniz ki bunlar Dow Jones’ta brokerlık falan yapıyor..

Yeni bir sene başlıyor hem biz öğretmenler hem de evimizdeki heyecanlı öğrenci için. Heyecandan hasta falan olmazsa, 13 Eylülde ilkokul birinci sınıfa başlayacak. Okulunu gördü, çooooook sevdi. Tek duam, hevesinin kursağında kalmaması yönünde. (dualar için yönünde denir mi?). Hepimizi için değişik bir macera olacak…

Şimdilik durumlar böyle. It’s good to be back, ne yalan söyleyeyim…

Edirne... Kubbeler....

2009-05-09T12:53:00.010+03:00

Maalesef adını bilmediğim camiden...

Selimiye'de Cuma namazından sonra dua...

Yoldan...

Selimiye'den detay...

1 Mayıs tatil olunca biz de bu fırsatı değerlendirmek istedik ve arkadaşlarımızla Edirne’ye gittik. Yağmur yağmasına ve çok soğuk olmasına rağmen bir kere daha hayran kaldım bu şehrin kubbelerine ve, ayıptır söylemesi, Osman ustanın köftesine..

Daha fazlası için:

http://www.flickr.com/photos/liliumbosniacum

Peki, madem bir mayısta gidildi neden bu kadar geç yazıyorum? çünkü Defne hastaydı, ateşi vardı, öskürüğü vardı... vardı da vardı... şimdi iyi çok şükür ama ben biraz bittim :) İyi haftasonları...

tabii bir de Anneler Günü'nüz kutlu olsun :)

Misafir...

2009-04-30T18:59:00.008+03:00

Evde geçtiğimiz cumadan beri bir misafirimiz var... önce yalnızdı... soooonnraaaaaa.....

Beş tane yavrumuz oldu:)))

Hepsi birbirinden güzel üç oğlan beş de kızımız var... Duman Şeker (adını tabii ki Defne koydu) bizi çok şaşırttı :) yani şaşırttı derken beş yavru beklemiyordum demem lazım. Yoksa eve alırken hamile olduğu gayet belli oluyordu :)

Mutlu aile pozu... herkese iyi tatiller...

devamı için: http://www.flickr.com/photos/liliumbosniacum

İki meslek

2009-04-09T22:10:00.005+03:00

-Anne, ben büyüyünce iki tane meslek seçmek istiyorum.

-Peki kızım, ne olmak istiyorsun?

-Hmmmmm, senin çocuğun ve ressam!

Hoşgeldin İlkbahar

2009-03-19T23:20:00.003+02:00

Bu da geçer yâ Hû...

Taş yeşermez geçmiş olsa da nevbahar
Toprak ol da bak nasıl güller açar
Taş gibi idin, çok gönül kırdın, yeter
Toprak ol, üstünde hoş güller biter.

Hz.Mevlana (K.S)

Foto... Foto...

2009-03-19T13:34:00.016+02:00

Şİmdi bu resimlere ne geyikler yazılır... :)

yok ruhun derinlikleri....

Yok karanlıklarda umut ışığı...

renkli hayaller...

Yok kalabalıklarda yalnız

Valla daha fazla yapamayacağım :)

Son resim hariç bunlar bizim müstakil orman. son resim de faaliyet sonrası boyaların hali... Kızım ressam olacakmış. En azından son kararı bu... :)

Bu resimlere de en güzel bu müzik gider tabii...

2009-03-11T09:07:00.000+02:00

Evet, kaldığımız yerden devam etmenin zamanı gelmiş olacak ki yine buralarda yazılar var... yazmadığım süre boyunca hep neyin değiştiğini, burada geçirdiğim vakti nereye harcadığımı düşündüm de hiçbir şey değişmemiş aslında. Vakit aynı vakit, onu boş işlere harcayan ben aynı. Ayrıca burası nedense iyi geliyor. Yazılan yorumlar, gelen kişiler, hiç görüşülmeden tabiri caizse gıyabında arkadaşlıklar güzel. Onları da özledim. Yoğunluk aynı yoğunluk, onun için arada bir uğrayacağım anca ama eminim o da iyi gelecek.
Kısa bir özet geçmek gerekirse çok değişen bir şey yok.
Yüksek lisans derslerinin üçüncü dönemine, tez yazma işinin de ilk dönemine başlamış oldum.
Artık bir de tezhip hocam var. Kaçılabilecek yerlerin en güzeli kampüsteki atölyesi.
Altıncı evlilik yıldönümümüzü kutladık 8 Martta, ne çabuk geçti dedik bir daha.
O kadar herhalde... başka bir şey kalmamış aklımda...
Buralarda olmak güzel.. eve dönmek gibi...

The English Patient - Gabriel Yared

2009-03-10T12:40:00.001+02:00

Allegria - Cirque du Soleil

2009-03-05T22:59:00.001+02:00

Yeniden...